دیروز شکست خوردم! از نظام وظیفه شکست خوردم! این احتمالا یکی از احمقانه ترین شکست هایی است که یک نفر ممکن است در زندگی متحمل شود. به هر حال کاری نمی توان کرد. فعلا نمی روم سربازی تا ببینم بعدا چه می شود ( و این داستان البته در ایران به هیچ وجه ناآشنا نیست!).

دیروز (بدون هیچ ارتباطی با داستان بالا) تصمیم گرفتم که مرتب بنویسم ولی تا آنجا که می توانم سیاسی ننویسم. البته که کار خیلی سختی است و مطمئنم که شما هم تصدیق می فرمائید که بخصوص در این روزگار دولت نهم خاموش ماندن غیر ممکن است. با این وجود تلاش خواهم کرد که گرایش به نوشتارهای انتقادآمیز به طریق گذشته را در خود مهار نمایم. حالا این کار چه فایده ای دارد؟ نمیدانم! اصلا بینگارید که هیچ! مثلا آنچه پیش از این گفته بودم چه سودی داشت؟ هیچ! هیچ که هیچ است پس هیچ فرقی نمی کند که در قالب طعنه درآید یا غزل عاشقانه!