پیرو پست شماره ۳ . با توجه به نظراتی که از همه دوستان و غیر دوستان دریافت کردم تصمیم گرفتم با خوردن Dendrobates azureus یک کاری مشابه پست شماره 3 انجام دهم.

خسته شدم از بس احمدی نژاد را نقد و نفرین کردم. از بس نالیدم به حال خودم. از بس آدم های بی تفاوت "خشم آگین" ام کردند. از بس که روان خودم را فرسودم. ای کاش مغزم را باز نمیکردم به روی همه چیز. ای کاش میتوانستم بگریزم از این زمین متعفن. کاش میشد از روی خاک گریخت به جایی غیر از زیر خاک.
میتوانم دیگر خودم را عذاب ندهم. چاره اش ساده است:
نشسته ام توی ماشین کنار سالار. او میراند. داخل یک اتوبان بیرنگ بی انتها در تهران هستیم. از بطری که زیر صندلی من است هر از گاهی پیکی عرق میریزم برای خودم و بعدی را برای او. بعد سیگاری روشن میکنم برای او و...
طوری که سالار نفهمد شاهرگ دست راست را میزنم و بلافاصله دستم را از شیشه میگیرم بیرون و مشغول صحبت کردن با سالار میشوم. در این حین کم کم تنم سرد میشود و رنگم میپرد. سرم بی اختیار میافتد روی داشبورد. سالار خیال میکند که حالم بد شده؛ "حالت بده؟ تگری میزنی؟...." سعی میکنم سرم را تکان بدهم ولی تکان نمیخورد. مرده ام.
کار تمام است.

عشق بازی و جوانی و شراب لعل فام
مجلس انس و حریف همدم و شرب مدام
ساقی شکر دهان و مطرب شیرین سخن
هم نشینی نیک کردار و ندیمی نیکنام



دیروز داشتم از پله های پل هوایی خیابان کارگر، میدان انقلاب بالا میرفتم شتابان که پسرکی کاغذی به دستم داد گمان کردم آگهی باشد تا نیمه از میان انگشتانم سر خورده بود که متوجه نگاه پسربچه شدم و دریافتم فال حافظ است. پولش را دادم و آمدم. پاکت را گشودم ابیات بالا بود.

دوباره حالم بد شده. نمیدانم چه میشود؟ چی توی مغزم میریزد؟ نورونهای مخ من چی تولید میکنند که خودشان را خراب میکند.....................................................................................................................................................

کابوس ها دوباره تصاویر بلعیدن اجساد نزدیکانم را نشان میدهند؛ ر یجچال میروم خیلی عادی. نیمه جنازه یک مرد که از دوستانم راست را بیرون میکشم تکه ای از بازوی راستش را میبرم و برمیدارم که حاضر کنم برای کباب.

هر موقع این کابوس میاید سوقتم تا مدتها وقت بوی مرگ توی دماغم میپیچد. باید بمیرم.

 

نه خیر انگار زندگی کردن فایده ندارد.